“Ik ben Hilde Van Leemput geboren in 1957”

Al van jongs af droomde ervan ik om naar de academie te gaan.

Met een bang hartje schreef ik me voor het schooljaar van 2014-2015 in, in de academie van Lier.

Eerst volgende ik 2 jaar ‘initiatie’: op ontdekkingsreis welke richting me het meest zou liggen.

Het waren 2 jaar van: proeven én ontdekken én experimenteren.

Gewoon zalig!

Na twee jaar kon ik niet echt een keuze maken en dan ging ik maar iets anders volgen: schilderen.

De jury dacht er echter anders over en duwde me in de richting: Vrije Grafiek.

Alweer met een bang hartje zette ik de stap naar het onbekende.

Het eerste jaar: ‘Wauw …’

 Allerlei technieken werden me aangeleerd zoals: hout-linosnede, zeefdruk, steendruk en de verschillende manieren van etsen.

Mijn speeltuin werd groter en groter.

 Ik heb me toen volledig gestort op etsen en heel veel geëxperimenteerd.. 

Ik volgde ook nog bijles bij kunstenares Patricia Delgado en al deze ervaringen en indrukken, bracht ik

samen tot autodidactische experimenten.

Ondertussen startte ik ook met Digitaal Beeldatelier. Weer een poort die me toegang verschafte tot, ditmaal: een reusachtige, digitale speeltuin! 

Tussendoor, op eigen houtje, startte ik met fotografie. Dit was mijn verwerkingsproces tijdens mijn moeders ziekte die leed aan de ziekte van Alzheimer. Hierdoor zijn ook mooie dingen ontstaan, zoals mijn gedichtenfotoboek : ‘Momentopname’.

Ik begon met fotografie omdat de natuur voor mij helend werkt. En na een bezoek aan haar trok ik met mijn camera de natuur in.

Bij mooi weer als ik met haar in de rolstoel ging wandelen nam ik mijn camera mee en ze genoot ervan en wees zelfs wat ik moest fotograferen. 

En nieuwe vorm van verbinding ontstond tussen ons.

Tot op een moment dat ik ontdekte, dat de vergankelijkheid in de natuur vergelijkbaar is met onze vergankelijkheid. En zo ontstonden er woorden en zinnen in mijn gedachten die ik linkte aan dat wat ik voelde op dat moment.

Het werd een ritueel die me hielp met de verwerking van het hele Alzheimer gebeuren.

Verslaan kan ik hem niet…enkel op goede voet staan om mezelf te beschermen.

En zo groeide het idee om er iets mee te doen, namelijk een foto-en gedichtenboek van deze momentopnamen.

En zo ontstond spontaan de titel “Momentopnamen”.

In de hoop dat het boek anderen kan ondersteunen.  Want je staat niet alleen voor, er zijn zovele lotgenoten.

En vooral ook om geldelijke steun voor de  Alzheimer Liga Vlaanderen Vzw in te zamelen, met als doel dementie dragelijker te maken en samen op weg te gaan naar een betere dementievriendelijke samenleving.

 ”